Οι Κασέτες του Μελωδία • Φοίβος Δεληβοριάς

 ΟΙ ΚΑΣΕΤΕΣ ΤΟΥ ΜΕΛΩΔΙΑ

Αγαπημένοι καλλιτέχνες παρουσιάζουν ζωντανά τις ΚΑΣΕΤΕΣ που έφτιαξαν,
σε μια συναυλία μόνο για τους ακροατές μας.

Πρεμιέρα με τον Φοίβο Δεληβοριά την Τρίτη 27 Νοεμβρίου

Κάθε μήνα, στην ειδικά διαμορφωμένη σκηνή που έχει φτιαχτεί στις εγκαταστάσεις μας στο Μαρούσι, φιλοξενούμε αγαπημένους καλλιτέχνες για μια ωρ(ι)αία συναυλία αποκλειστικά για τους ακροατές του Μελωδία.

Αυτή την Τρίτη, 27 Νοεμβρίου, ο Φοίβος Δεληβοριάς πατάει το rec και εγκαινιάζει τη νέα σειρά συναυλιών του Μελωδία, με τη δική του νοσταλγική αλλά και σύγχρονη Κασέτα.

Ανεβαίνει στη σκηνή και, μπροστά σε περιορισμένο αριθμό ακροατών, φτιάχνει ένα mixtape, ειδικά αφιερωμένο σε όλους εσάς. Στην Α πλευρά της κασέτας τραγουδά αγαπημένα μας κομμάτια από τη δική του δισκογραφία, και στην Β πλευρά μοιράζεται τραγούδια άλλων που έχει ξεχωρίσει.

Ο Διονύσιος Φοίβος κατεβαίνει από την Ταράτσα για να τραγουδήσει το Bolero του για Αυτή Που Περνάει, και για Εκείνη που τον κάνει Χάλια, και για όλους εμάς, όπως η Κική που Κάθε Σεπτέμβρη κάνει ό,τι μπορεί για Να 'Ρθει το Καλοκαίρι.

Παρουσιάζει ο Δημήτρης Βραχνός.

ΟΙ ΚΑΣΕΤΕΣ ΤΟΥ ΜΕΛΩΔΙΑ

Τρίτη 27 Νοεμβρίου στις 20.00
Στο live stage του σταθμού
Για προσκλήσεις #piasemelodia

«Η Ταράτσα του Φοίβου», το νέο άλμπουμ του Φοίβου Δεληβοριά, ξεκίνησε το ταξίδι του. Ήταν αδιαμφισβήτητα ένα από τα σημαντικότερα καλλιτεχνικά γεγονότα του περσινού καλοκαιριού και τώρα κυκλοφορεί ψηφιακά και σε CD από τη Feelgood Records.

Ένα άλμπουμ για όλη την οικογένεια, με 20 τραγούδια της Ταράτσας 2017 και τη φιλική συμμετοχή των καλεσμένων του Φοίβου.

 «Δεν έχω πάει ποτέ σε αναψυκτήριο. Το έμμετρο καλοκαίρι του Αρία, του Οικονομίδη, του Αθηναίου δεν το έζησα. Δεν έζησα, φυσικά, και τη Μάντρα. Για κάποιο λόγο, δεν με πήγανε ποτέ και στου Μπουρνέλη, του οποίου διάβασα με αγάπη το βιβλίο πολύ πρόσφατα. Αυτό μου δίνει την πολυτέλεια εδώ και χρόνια να φαντάζομαι τα αναψυκτήρια, να τους αλλάζω θέση και ήχο και μορφή μες στο μυαλό μου, όπως κάνουμε στα όνειρα.

Και τα φαντάζομαι εμμονικά. Σαν ένα μέρος που πας μετά το θάνατο. Μια χορεύτρια αλλάζει μπροστά σου καθώς προχωράς, σε αγκαλιάζει και η αστερόσκονη στο στήθος της κολλάει στο πουκάμισό σου. Ένας κωμικός πίνει μελαγχολικός ένα ηδύποτο πριν βγει να κάνει να γελάσει το θηρίο που ’χει μέσα του. Οι μουσικοί παίζουν επίτηδες αλλιώς μία κατάληξη για να εκνευρίσουνε τη ντίβα και ο μαγαζάτορας τσακώνεται με τη σκηνογράφο για μιαν αναθεματισμένη απόχρωση. Για κάποιο λόγο, η ποιότητα του δικού μου παραδείσου είναι αυτή: φτηνή και ελαφριά, σαν καλοκαιρινό απόγευμα στην πόλη, σαν βανίλια κολλημένη στο κουτάλι, σαν ταχυδακτυλουργικό κόλπο κάτω απ’ την Ακρόπολη.

Έτσι φτιάχτηκε η «Ταράτσα». Και πολλές φορές το καλοκαίρι του 2017 αναρωτήθηκα. Περνάει στ ’αλήθεια από μπροστά μου όλο αυτό; Ποιος έβαλε τα σημαιάκια και τα λαμπιόνια; Ποιος άναψε το φεγγάρι της Νεφέλης; Ποιος έραψε το φράκο του Γραμμένου; Η Νατάσσα είν’ αυτή που τραγουδάει τη «Μαγιοπούλα»; Η Τάνια και η Λένα λένε μαζί τη «Σωτηρία της ψυχής»; Ο Μυστακίδης παίζει όντως το «Billy Jean»; Ο Λάκης με τα ψηλά ρεβέρ δεν ξέρει στ’ αλήθεια πού είναι η Ιερά Οδός; Η Δήμητρα είπε το «Σεπτέμβρη»; Ο Σαββόπουλος ξέρει τα λόγια της «Κικής»;

Ε, ναι, λοιπόν, όλα έγιναν σαν έτοιμα από χρόνια. Και είναι 3 άνθρωποι που ήταν κι εκείνοι έτοιμοι για μια τυχαία συνάντηση μαζί μου, ίσως μόνο και μόνο για να γίνει αυτό: Η Κατερίνα Σταματάκη, ο Άγγελος Τριανταφύλλου κι ο Ηλίας Μαροσούλης. 3 τόσο διαφορετικοί άνθρωποι που μόνο ένα αναψυκτήριο, ξεκάρφωτο στα τέλη της δεκαετίας του 2010, θα μπορούσε να τους ενώσει.

Τους ευχαριστώ από την καρδιά μου. Ο παράδεισος (του 2018) μας περιμένει. Το χαμένο λιμάνι. Που όλοι ξέρουν πως υπάρχει, μα δεν το είδε κανείς».

Φ.Δ.
7 Μαΐου 2018

 

Comments are closed.